Gebedsdoos opent wonderlijke deuren
We laten Tamara zelf aan het woord:
“Sinds geruime tijd leidt Antonio, mijn man, een huiskring in de omgeving van Houthalen. Er komen christenen uit verschillende kerken heen om extra opgebouwd en bemoedigd te worden. In oktober 2018 kwam de gedachte in ons op om ook in deze kring de gebedsdoos te introduceren. Zo gezegd, zo gedaan … wij bidden een kalendermaand voor deze doos, dan halen we ze leeg en stoppen ze in de gebedsdoos van onze kerk.
Zo wordt er dus een maand extra voor doorgebeden. Deze doos staat bij ons in de living zodat wij niet vergeten om ze mee te nemen in onze dagelijkse gebeden.
Zaterdag 7 december hadden we mijn familie (mama, tantes, nonkels, neefjes en nichtjes,…) op bezoek. Op een gegeven moment vroeg mijn nicht, Liesbeth, wat die doos op onze kast betekende. Met veel plezier gaven we tekst en uitleg hierover. De volgende vraag kwam al snel …. “Mogen wij ook iets in die doos stoppen?”. “Ja, natuurlijk!”. En opeens was bijna iedereen aan het schrijven…
Mag ik er even bij vermelden dat mijn familie niet bekeerd is … met sommigen kan zelfs niet over geloof gepraat worden. Wij waren blij verrast hierover! Ik heb zelfs later nog een sms ontvangen of ik iets wou noteren over mijn nicht haar collega en die in de doos wou stoppen. Zij en haar man willen graag kinderen, maar dit lukt niet zo goed. We zijn zeer benieuwd naar wat God hiermee gaat doen. Wij verwachten wonderen!
Ook een vriendin van mij die thuis op bezoek was geweest, vroeg me een paar weken geleden: “Tamara, kan je voor mij iets opschrijven en in die doos steken? Ik geloof er wel niet in maar het kan maar helpen.” Haar zoon heeft een knobbel in zijn heupgewricht. Deze zit er al een hele periode en is niet kwaadaardig. De specialist had gezegd dat die knobbel mocht blijven zitten maar alleen als hij niet zou groeien. Hij moest de week erna op controle. Ze vroeg dus om erin te stoppen dat de knobbel niet zou gegroeid zijn. Ik deed wat ze me gevraagd had. Het eerste dat ik te horen kreeg als ik haar ontmoette twee weken later was het feit dat de knobbel gegroeid was volgens haar huisarts. En hoeveel miserie dit niet met zich meebracht…Ik heb hier niet op gereageerd en gevraagd of hij dan niet bij de specialist geweest was hiervoor. Ze vertelde dat ze daar in die week nog heen moesten. Tot op vandaag heeft ze me nog niet zelf aangesproken maar via de sociale media heb ik vernomen dat de knobbel niet gegroeid was en dat hij zelfs geen gevaar meer vormt voor het heupgewricht. Halleluja!! Dit geeft haar zeker stof tot nadenken.
Wij bidden dat iedereen die met deze doos in aanraking komt tot de Heer geleid mag worden en er rondom ons een echte opwekking ontstaat. Onze Papa blijft ons verbazen en Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Met een eenvoudig houten doosje opent Hij deuren die voor mensen gesloten blijven.”
Geven is gezonder dan nemen
We kregen van Hugo R. volgend artikeltje uit de weekendkrant:
“Geld uitgeven voor iemand anders kan onze bloeddruk doen dalen, blijkt uit onderzoek aan de universiteit van British-Columbia, zo schrijft Scientific American. Deelnemers aan de studie, allemaal met een hoge bloeddruk, kregen drie weken lang elk 40 dollar om uit te geven: de helft mocht het geld besteden aan zichzelf, de andere helft aan iemand anders.
Bleek dat de bloeddruk van de ‘gevers’ na de studie lager was dan die van de ‘nemers’. Zelfs in die mate lager dat het effect vergelijkbaar was met geregeld sporten of een gezonder dieet. Eerder toonde onderzoek aan dat wie voor partner, familie, vrienden of buren zorgt – ook emotioneel- meer kans heeft om langer te leven dan wie hulp ontvangt. Dat verklaart ook waarom vrijwilligerswerk gezond is.”
God heeft geen ziekte nodig om zijn kinderen thuis te brengen
Cora stuurde ons volgend getuigenis door:
“Twee weken voor de grote vakantie kreeg ik bericht dat mijn vader een herseninfarct gekregen had en in het ziekenhuis lag. Het zag er helemaal niet goed uit.
Mijn moeder (94) woonde samen met mijn vader (96) nog zelfstandig in een huisje en ze wilden nog steeds niet naar een bejaardenhuis. Door deze situatie moest mijn moeder wel in een verzorgingshuis geplaatst worden omdat ze niet meer voor zichzelf kon zorgen.
Die zaterdag ben ik naar mijn vader gegaan, wetende dat hij naar zijn hemelse Papa zou kunnen gaan. Ondertussen was mijn gebed: “Vader, niet op deze manier (door ziekte).
We leren dat we niet door ziekte hoeven te gaan, help pa erdoor, dat hij nog mooie rustige dagen samen met mijn moeder mag beleven en dat ze een mooie, rustige afsluiting van hun leven zullen hebben.
Hij mag naar U gaan maar niet op deze manier”.
Samen met één van mijn broers en mijn moeder zijn we dan naar pa gegaan. Hij was duidelijk erg slecht. Mijn jongste broer nam al definitief afscheid van hem…
Dat kon ik niet en ik zei: “Pa, ik kom volgende week terug en ik bid dat het dan beter met je is dan nu, de Heer is bij jou, Hij is jouw Herder!”. Ik kreeg een handdruk van pa waar toch nog wat kracht in zat….
Vader en moeder en de hele situatie kwamen in onze GA gebedsdoos terecht.
Tot twee keer toe werden mijn broers opgeroepen om afscheid te nemen, maar toch kwam mijn vader er telkens weer bovenop!
En dan kwam het moment dat pa overgeplaatst mocht worden.
Hij mocht naar hetzelfde verzorgingshuis waar mijn moeder opgevangen werd.
Op één- twee-drie is dat voor elkaar gekomen met de hulp van de huisdokter en jullie allemaal – door het in de gebedsdoos te stoppen. Iedereen die dit hoort staat ervan te kijken dat ze zo snel geplaatst zijn en dan nog wel bij elkaar!
Met pa gaat het nog steeds vooruit, hij kan terug goed verstaanbaar praten, zijn denken is goed, hij heeft nog steeds de wil om te leven en aan zijn motoriek te werken. Ze zijn het leven nog helemaal niet moe ondanks dat er mankementen zijn en ze goede maar ook kwade dagen meemaken.
In september zijn ze 72 jaar getrouwd en ook al zitten ze elkaar soms in de haren, toch zijn ze ook onafscheidelijk, houden nog steeds van elkaar en zijn ze blij en dankbaar dat ze nog samen zijn.
Wel heeft pa er moeite mee dat ze niet meer naar hun eigen huisje terug kunnen.
Dat heeft precies nog wat tijd nodig maar ook dat zal wel in orde komen als hij dit kan overgeven aan onze hemelse Papa.
Lieve GA Familie, hartelijk bedankt voor al jullie meebidden…. ook al weten jullie het zelf niet altijd, er is verhoring van jullie/ons gebed geweest!”
Gods werk in mijn hele leven
We kregen na het genezingsfeest ook een bijzonder mailtje van Netty en mochten dit met haar toestemming delen met jullie:
“In de afgelopen twee weken heb ik bijzonder ervaren hoe God me liet zien welk plan Hij met mijn leven heeft en hoe het begonnen is. Ik was op zondag 22 juli 2018 aanwezig in jullie kerk bij het genezingsfeest van Hugo om 30 jaar genezen samen te vieren. Ik werd weer blij te horen over genezingen en hoe Vader God voorziet in het leven van Zijn kinderen. Na afloop nam ik het boekje van Martie Haaijer “Altijd is God groter” mee naar huis om weg te geven, want ik had er zelf al een paar.
In die week was het op een dag zo warm dat ik besloot de hele dag binnen te blijven. Toen heb ik het boekje van Martie weer helemaal uitgelezen en het raakte me weer! Ik las dat Martie op een moeilijk moment in haar leven Psalm 37:5 las: “Vertel alles wat u bezighoudt aan de Here en vertrouw Hem. Hij zal in alles voor U zorgen.”
Ik herinnerde me de periode van mijn eigen echtscheiding, nu ruim 10 jaar geleden, dat ik in wanhoop naar de Here riep. Direct kwam bij mij in gedachten om mijn Bijbel leesrooster te pakken en ik las die dag Psalm 37. Ik ervoer dat de Heer tegen mij zei: “Vertrouw maar op mij!”. Vader God heeft Zijn Woord waargemaakt! In de jaren erna heeft Hij altijd voor mij gezorgd en gegeven wat ik nodig had en Hij doet het nog steeds! Echt, Vader God antwoordt als wij roepen tot Hem.
Na het genezingsfeest van Hugo en het lezen van het boekje van Martie kreeg ik het verlangen me weer te verdiepen in genezing en heb ik me aangemeld voor de genezingsschool van Gods Ambassade. De dag erna las ik een bericht van een vriendin dat ze het boekje van Martie gelezen had en onder de indruk was. En ook een getuigenis van iemand die door de bediening van Martie genezen was van depressie. Twee dagen later sprak iemand op mijn werk mij aan en vroeg me hoe ik omging met goddelijke genezing. Ik had hem eerder verteld dat ik daar interesse voor had en conferenties had bezocht. Ik werd blij en vol van de Geest vertelde ik mijn ervaringen van de afgelopen week. Hij wilde er meer van weten en ik heb hem het boekje van Martie gegeven! Ik werd hier zo blij van!
Vader God liet me ook weer zien waar mijn aandacht voor genezing allemaal begon: op de middelbare school! De godsdienstleraar leefde vanuit de Geest en dat bracht hij over op de klas en vooral op mij. Elke keer kwam ik vroeg naar school om de leraar voor de les apart te kunnen spreken. Op een dag gaf hij mij het boekje “Ik geloof in wonderen” van Kathryn Kuhlman. Die verhalen over genezingen raakten me zo… goddelijke genezing liet me niet meer los. Zo bezocht ik later ook diensten van de bediening van Martie Haaijer en zelf heb ik de laatste drie jaren van haar genezingsbediening in stichting Obed mogen dienen! In die tijd heb ik Vaders genezende Liefde ook heel sterk ervaren.
Door al deze gebeurtenissen van de laatste tijd, zie ik uit naar de genezingsschool dit najaar voor nog meer toerusting om er in Jezus’ Naam op uit te kunnen gaan.”
De opstanding van Christus, een historisch bewezen feit!
GOED NIEUWS – GOED NIEUWS – GOED NIEUWS
Situering in de Bijbel:
“Ik maak u bekend, broeders, het evangelie, dat ik u verkondigd heb, dat gij ook ontvangen hebt, waarin gij ook staat, waardoor gij ook behouden wordt, indien gij het zo vasthoudt, als ik het u verkondigd heb, tenzij gij tevergeefs tot geloof zoudt gekomen zijn. Want voor alle dingen heb ik u overgegeven, hetgeen ik zelf ontvangen heb: Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften, en Hij is begraven en ten derden dage opgewekt, naar de Schriften, en Hij is verschenen aan Kefas, daarna aan de twaalven. Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie het merendeel thans nog in leven is, doch sommigen zijn ontslapen. Vervolgens is Hij verschenen aan Jakobus, daarna aan al de apostelen; maar het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene.
Want ik ben de geringste der apostelen, niet waard een apostel te heten, omdat ik de gemeente Gods vervolgd heb. Maar door de genade Gods ben ik wat ik ben, en zijn genade aan mij is niet vergeefs geweest, want ik heb meer gearbeid dan zij allen, doch niet ik, maar de genade Gods, die met mij is. Daarom dan, ik of zij, zo prediken wij, en zo zijt gij tot het geloof gekomen. Indien nu van Christus gepredikt wordt, dat Hij uit de doden is opgewekt, hoe komen sommigen onder u ertoe te zeggen, dat er geen opstanding der doden is? Indien er geen opstanding der doden is, dan is ook Christus niet opgewekt. En indien Christus niet is opgewekt, dan is immers onze prediking zonder inhoud, en zonder inhoud is ook uw geloof. Dan blijken wij ook valse getuigen van God te zijn, want dan hebben wij tegen God in getuigd, dat Hij de Christus opgewekt heeft, die Hij toch niet heeft opgewekt, indien er geen doden opgewekt worden. Immers, indien er geen doden opgewekt worden, dan is Christus ook niet opgewekt; en indien Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht, dan zijt gij nog in uw zonden. Dan zijn ook zij, die in Christus ontslapen zijn, verloren. Indien wij alleen voor dit leven onze hoop op Christus gebouwd hebben, zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen. Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden, als eersteling van hen, die ontslapen zijn. Want, dewijl de dood er is door een mens, is ook de opstanding der doden door een mens. Want evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden.” (1 Corinthiërs 15:1-22 NBG51)
De opstanding van Christus maakt hét grote verschil uit in ons leven.
Ze betekent leven in plaats van dood, vergeving in plaats van schuld, genezing in plaats van ziekte, verlossing en bevrijding in plaats van slavernij.
Als Christus niet opgewekt zou zijn, dan zou ons geloof helemaal zonder inhoud zijn.
Velen beweren dat Jezus’ opstanding uit de dood een sprookje is dat door de christenen is uitgevonden om “mensen te sussen of een houvast te geven in dit miserabele leven”. Toch is niets minder waar! De opstanding van Jezus is een historisch feit dat op wetenschappelijke manier bewezen is. Een leeg graf alleen is niet voldoende om te spreken van bewijs van opstanding…daar is veel meer voor nodig maar dat meer is er ook in ruime mate!
Het is wel degelijk bewezen dat Jezus aan het kruis is gestorven, in het graf werd gelegd en dat het graf zwaar bewaakt werd. Het lege graf werd ontdekt door vrouwen. Jezus, het hoofd van de kerk, zond na Zijn opstanding hoogstpersoonlijk een vrouw uit om die opstanding te verkondigen. Dat was erg merkwaardig voor die tijd. Vrouwen stonden immers helemaal onderaan de maatschappelijke ladder en mochten in een Joodse rechtbank zelfs niet als wettige ooggetuigen optreden. Mocht dit hele verhaal een verzinsel zijn, zouden de apostelen of wie dan ook uit die tijd nooit het getuigenis van een vrouw gebruikt hebben…toch deed Jezus dat wel!
De getuigen van de opstanding van Jezus, mensen die Hem dus zagen na de opstanding (zoals je o.a. kan lezen in bovenvermelde tekst maar ook in de vier evangeliën en Handelingen), zijn van wezenlijk belang. Als je alle personen die hem gezien hebben na de opstanding uit het graf, 15 minuten zou laten getuigen, zou je 129 uur getuigenisverklaringen hebben…dat is een overweldigend ooggetuigen verslag! De echtheid van de verschijningen van Jezus is net zo goed bewezen als wat dan ook in de Oudheid.
Bovendien veranderde de opstanding van Jezus een groep bange en teleurgestelde mensen in martelaren die stuk voor stuk stierven voor hun geloof. Dat is onvergelijkbaar met de extremistische aanslagen waar we de laatste jaren zoveel mee geconfronteerd worden. Christenen werden en worden vermoord en gemarteld omdat ze hun geloof niet willen verloochenen. Extremisten sleuren zoveel mogelijk “ongelovigen” mee in de dood om dan zelf ook te sterven.
Bovendien kunnen moslims alleen maar geloven dat hun geloofsovertuiging waar is. Allah heeft zich immers buiten aan Mohammed aan niemand geopenbaard. De apostelen en de eerste discipelen wisten zonder enige twijfel dat Jezus uit de dood was opgestaan omdat ze Hem persoonlijk gezien en gehoord hadden. Hun geloof is dus gebaseerd op een historisch bewezen feit! Bovendien kwamen door de verschijningen heel wat sceptici, waaronder Jacobus, de broer van Jezus en Saulus, die tot op dat moment christenen vervolgde, tot bekering.
De opstanding was het begin van de christelijke kerk. Die kerk groeide exponentieel in een zeer korte tijd. Van die kerk zegt Jezus in Mattheus 16:18 dat Hij Zijn gemeente zal bouwen en dat de poorten van het dodenrijk haar niet zullen overweldigen. De duivel, die een overwonnen vijand is door Jezus’ opstanding uit de dood, heeft er al tweeduizend jaar alles aan proberen te doen om het christendom te vernietigen. Christenen werden en worden meer dan ooit vervolgd en gedood voor hun geloof. Toch is en blijft het christendom de sterkst groeiende godsdienst ter wereld. Ook vandaag komen nog veel mensen, waaronder vele moslims, tot bekering omdat Jezus hen persoonlijk verschijnt! Jezus leeft en bouwt Zijn gemeente.
De vraag is niet alleen of we dit geloven, want dat doen de boze geesten ook en zij sidderen…De vraag is of we de kracht van Jezus’ opstanding elke dag laten werken in onze levens…”Want indien de Geest van Hem, die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, dan zal Hij, die Christus Jezus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door Zijn Geest, die in u woont.” Romeinen 8:11
Bronnen: de Bijbel en “Bewijs genoeg” van Lee Strobel
Vastendagen: een unieke gebeurtenis
Van 24 tot 26 januari gingen we opnieuw een paar dagen vasten, deze keer in De Boerekreek in St.Jan in Eremo (Oost-Vlaanderen). Het was de eerste keer dat we naar die locatie gingen en dat brengt toch altijd wat extra spanning met zich mee. Zullen de kamers meevallen? Zal het er warm genoeg zijn? Vorig jaar in de Ardennen hadden we de eerste dag flink kou geleden omdat de verwarming niet tijdig brandde…
We werden hartelijk onthaald door de mensen van de Boerekreek en kregen het restaurant als samenkomstplaats. De kamers waren heel proper, allemaal voorzien van een badkamer met douche en toilet en overal was het lekker warm…en dat is heel fijn als je een paar dagen vast!
We genoten van tijden van heerlijke aanbidding, krachtig onderwijs, veel stilte waarin we gingen soaken of wandelen in de prachtige natuur rondom het centrum en gebed voor elkaar, het land, onze kerken en nog vele andere onderwerpen. Zoals Tamara het mooi kon verwoorden: “we zijn weer goed gevoed!”.
Bijzonder is dat er in deze streek van het land opvallend weinig christelijke kerken zijn. Ignace, die vlakbij bleek te wonen, vertelde ons hoe bijzonder hij het vond dat wij precies naar deze streek gekomen waren en vertelde ons iets over de geschiedenis ervan…en we baden dan ook krachtig met z’n allen voor geestelijke doorbraken daar en elders in België. Bij heel wat mensen leefde er een sterke overtuiging dat God ons land niet vergeten is maar dat we voor tijden van grote opwekking staan…dus ook dit baden we uit over ons land!
Vader houdt heel veel van ons en verlangt er zo naar dat we – zoals in elke liefdesrelatie – tijd apart zetten voor Hem en genieten van Zijn aanwezigheid en Zijn Woorden die ons leven geven. Harry vertelde ons dat hij na een stuk onderwijs over leven in relatie met God wat wou gaan lezen in een goed christelijk boek.
Vader spoorde hem aan het boek opzij te leggen en te praten met Hem…wat hij dan ook onmiddellijk deed!
Hier nog een getuigenis van Dora, die voor het eerst mee ging vasten:
“Er was bij aanvang bij mij wat twijfel rond het vasten zelf, maar ik was toch vooral blij mee te kunnen gaan en vol verwachting naar wat God de komende dagen zou gaan zeggen. Was ik daar louter toevallig of vroeg Hij mij misschien iets en zou ik er de hand op kunnen leggen? Zou ik de tijd durven nemen de Heer echt te vragen hoe het met mijn hart gesteld is?
Het vasten zelf leidde mijn gedachten aanvankelijk erg af. Ik was wel rustig maar toch ook bang voor wat het stoppen met eten met mijn lichaam zou gaan doen en vooral of dit dan ook effect zou hebben op mijn emoties. Ik merkte al snel dat ik er weinig last van ondervond, hooguit wat lichte hoofdpijn door het laten van de koffie die ik anders gewoonlijk drink. Een onstilbaar hongergevoel bleef uit, ik heb er geen moment last van gehad. De mondvoorraad aan koeken allerlei, die ik van thuis uit had meegekregen, bleef zonder moeite onaangeroerd.
In plaats hiervan werd mijn honger gestild met heerlijke lofprijs, uitleg bij het woord, krachtige voorbede en gebed, tijd van stilte of soaking, een wandeling en zoveel meer om mij steeds opnieuw te voeden met nieuwe gedachten en indrukken, waardoor de tijd voorbij vloog. Waar de langere momenten van stilte tussendoor eerst een hele opgave bleken, hielpen ze mij uiteindelijk de eigen hersenkronkels diep tot rust te brengen. Ik heb ook erg genoten van de momenten die ik samen met mijn kamergenote doorbracht, en behoud vooral een mooie herinnering aan haar gebed ‘s avonds voor het slapen gaan.
Wat ik van deze vastentijd meeneem, is het beeld dat Hugo van onze God gaf. Hij is blij de Goede Herder van Zijn schapen te kunnen zijn, Zijn kinderen die hun identiteit kennen. Het is een beeld dat ik heel gemakkelijk kon oproepen door mijn zoon voor ogen te nemen die in zijn vrije tijd in de weide achterin zijn tuin schapen hoedt. Het is heerlijk als moeder om te zien hoe liefdevol en zorgzaam hij met zijn schapen omgaat, hoe die schapen hem kennen maar ook hoe zij heel de familie dichter bij elkaar hebben gebracht. Telkens wij op bezoek gaan, is dat één van de eerste zaken die we doen: samen gaan kijken naar zijn schapen. Het plotse besef en inzicht dat dit van God komt, schenkt mij diepe vreugde, rust, hoop en grote dankbaarheid. Het maakt mij tot het kind dat zich in de armen van haar hemelse Papa mag werpen.
Nu ik op de vastendagen terugkijk, ben ik bijzonder dankbaar dat ik deze nieuwe stap heb durven zetten. Dora.
“Mijn geest is verfrist als de gedachten van de koning die als waterstromen zijn in de macht van de Heer, die ze leidt waarheen Hij maar wil”, Spreuken 21,1.”
Diep innerlijk herstel na scheiding
Waar begin je bij het schrijven van een getuigenis van herstel van je hart en je innerlijk? Een herstel van hartverscheurende pijn tot een nieuw leven.
In 2009 ontdekte ik dat mijn man een verhouding had met een andere vrouw. De confrontatie hiermee was voor hem het vertrekpunt naar haar, voor mij het begin van een relatie met God. Hoewel een buurvrouw me die nacht, nadat ik haar had opgebeld met de boodschap ‘HELP! Ik ga iets geks doen’, vertelde dat Jezus hier ook voor gestorven was en ik altijd met haar mee mocht naar de kerk die ochtend, had ik dit niet nodig zei ik. Het grootste deel van die nacht is ze bij mij gebleven, maar ze drong helemaal niet aan.
Die ochtend belde ik met de boodschap: “Maak dat je hier bent maar wacht geen 15 minuten, want dan ga ik niet meer mee.”
Een kwartier later stond ze daar, veel te vroeg nog om naar “die kerk” te vertrekken, maar ze stond er. Na de preek stelde ze me voor om met iemand van het team te praten. Inger zat even later naast me en om een lang verhaal kort te maken, nog wat later gaf ik mijn leven aan Jezus.
We hebben een God van relatie, Die alle dingen nieuw maakt, dus Hij kon mijn huwelijk redden. Was ik daar echt van overtuigd? Ik weet het niet, maar we baden er wel voor. Toen ik even later thuiskwam, kreeg ik telefoon van mijn man met de vraag of hij wat kleren kon komen halen. Daar ging mijn hoop op redding van mijn huwelijk. Ik was een wrak, mijn hart deed ondraaglijk pijn, mijn leven stortte in. Mijn buurvrouw heeft de hele week over me gewaakt en me laten zijn hoe ik was, terwijl zij een veilige haven bood en waarschijnlijk voor me bad.
En toch voelde ik me niet eenzaam. Ik was wel ontzettend boos en teleurgesteld in God. Na 3 dagen voelde ik me dan ook weer schuldig want hoewel ik in zak en as zat, voelde ik ook een zekere vreugde. Voor mij was dat een teken dat Jezus echt was. We bleven bidden voor herstel van mijn huwelijk en enkele weken later kwam mijn man terug thuis. Ik was gelukkig ondanks de verschrikkelijke spanning die er hing.
De hele periode voor zijn thuiskomst was mijn enige lichtpunt zondag (en later ook dinsdag), de dag dat ik naar de kerk ging. Als ik dan daar was, wou ik weer naar huis maar toch ben ik blijven gaan, ook toen mijn man terug thuis was. En dan kwam ik op een zondag thuis en was hij voorgoed vertrokken…dat wist ik gewoon. Vanaf die dag ben ik God gaan zoeken voor wie Hij is, en niet alleen om mijn huwelijk te herstellen. Het is een hele strijd geweest: wenen, boos en soms woedend zijn, willen stoppen met leven, alles doen om mijn man terug te krijgen…
Ik herinner me dat ik in die eerste maanden het boek “Mijn geliefde kind” had gekocht. Ik nestelde me dan op Papa’s schoot en deed zoals de schrijver aanraadde: ik las het boek luidop. De eerste dagen kwam ik geen 3 regels ver voor de tranen vloeiden. Maar ik bleef volhouden. Elke dag opnieuw in mijn schommelstoel op Papa’s schoot. Stilaan begon ik te beseffen door te lezen, door naar de kerk te gaan en achter God aan te gaan hoe kostbaar ik was.
“We hebben een God die leeft!”. In de kerk knikte ik ja. Thuis raasde ik het uit: “een levende God, een levende God, daar voel ik niets van”. Weken gingen zo voorbij tot ik op een gegeven moment in februari in mijn warm badje lag. De tranen rolden en ik voelde me een hoopje ellende tot ik op een bepaald moment armen rondom me voelde. Ik wist dat dit de armen van God waren. Die avond werd God voor mij heel levend!
Hoewel ik me nog steeds verschrikkelijk voelde, begon ik terug met deeltijds werken en stilaan verdween de pijn. Dan voelde ik me daar weer schuldig over, want wat moesten de mensen wel niet denken…
Het was een jaar geleden dat mijn man vertrokken was naar een andere vrouw, die ik heel het jaar had ‘vergeven’ maar helemaal niet vanuit m’n hart. Ik voelde me zoveel beter dan haar, ik keek op haar neer en sprak neerbuigend en behandelde haar ook zo. Toch koos ik ervoor om op die dag te zeggen: “Vandaag ben ik een jaar christen, het is een jaar geleden dat ik mijn leven aan Jezus heb gegeven.” Ik besloot een “His Healing Love week” te volgen. Tijdens die week ontving ik een diepe vreugde en die blijft groeien!
Tot op dat moment was het nog steeds niet duidelijk wat er ging gebeuren. Heel wat kleren van mijn man hingen nog in de kast, er was van scheiding nog steeds geen sprake, maar dat maakte het niet gemakkelijker. We zouden op gemeenteweekend gaan en ik dwong mijn man tegen mijn thuiskomst een keuze te maken. Of zijn kleren en spullen waren weg of hij kwam terug. De vrijdag van het weekend naderde en toen belde ik hem op om te informeren of hij al een beslissing had genomen. Hij had één vraag: “ziet God mij minder graag als ik bij haar blijf?”. “Nee”, was mijn antwoord, “wat je ook beslist, God ziet jou hierdoor niet minder graag.” Op dat moment wist ik dat de kast bij mijn thuiskomst leeg zou zijn. Toch vertrok ik op weekend want ik wist dat het goed was dat ik meeging!
Ondertussen werd ik enorm bemoedigd door preken en mensen uit onze kerk. Ik kreeg een hele familie in Jezus en mijn leven veranderde stilaan in iets nieuws. Maar geloof me, ik ben vaak boos op God geweest en Hij heeft dit iedere keer geweten! En toch bleef Hij bij mij, hield van mij en veranderde mij, Hij zegende mij, Hij genas mij en vroeg mij om actief deel te nemen aan Zijn overwinning in mij.
DUS… de dag bleef niet uit dat Hij me zei: “Nu is het tijd om tegen de vriendin van je ex-man sorry te zeggen voor je gedrag naar haar.” Ik wist dat ik haar een brief moest schrijven. Dat ik een grote mond heb, is wel geweten, dus ik zei tegen God: “Dat is goed, maar Jij zorgt dat de brief daar geraakt.” Ik denk dat ik nog geen 2 dagen later telefoon van mijn ex-man kreeg: of hij de dag nadien even kon langskomen. Tijd om te schrijven dus… Toen hij kwam was mijn brief klaar en vroeg ik of hij die wou afgeven aan haar. Ik zag hem denken: “oh nee, hier gaan we weer”. Ik zei ook dat als het voor haar goed was, hij de brief ook mocht lezen. De brief werd afgegeven want de volgende ochtend kreeg ik een berichtje van haar. Toen kon ik het niet meer houden en barstte in tranen uit en bedankte haar voor haar bericht. God wist duidelijk waar Hij mee bezig was, want op dat moment kwam er ook vergeving die dieper ging dan woorden.
Nu, 8 jaar later, leid ik een heerlijk leven als alleenstaande, iedere dag dichter en dichter bij God. Het is een hele weg geweest, maar wat een uitkomst, wat een leven heb ik in de plaats gekregen! Ik had me nooit kunnen voorstellen dat uit die scheiding iets goeds kon komen, MAAR Hij doet alle dingen medewerken ten goede.
De verscheurende pijn die er ooit was, kan ik niet meer voelen of mezelf voorstellen. Ik weet dat het vreselijk was, maar Papa heeft het weggenomen. Wat een zegen om dit te kunnen zeggen!!
Ik weet dat ik weet dat ik weet dat ik het weet. Mijn leven is een groot avontuur van zegen naar zegen. Is het altijd gemakkelijk, zijn er geen moeites meer? Ooooo jawel, maar Papa draagt me er door heen als ik Hem toelaat. En Hij wacht steeds rustig af.
Hij is fier op mij, Hij houdt van mij en soms zie ik dat zo voor me. Ik zie Hem genietend lachen met mij. Op wandelingen loop ik soms echt naar Hem toe, ’s avonds kruip ik in de schommelstoel op Zijn schoot en dan weer huppelen we samen rond. Het is heerlijk om zo te mogen leven. Het leven dat Hij vernieuwde is wonderlijk. Ik ben tot over mijn oren verliefd op Hem! En weet je? Die liefde is er voor ieder van ons… nu op dit moment. Waarom nog wachten?
Geloof komt door het horen (naar Romeinen 10:17)
Lutgart, die een paar maanden geleden werd aangesteld als nieuwe teamverantwoordelijke van onze cd en Gods Ambassade tafel, stuurde ons volgende getuigenis door:
“Geloof komt door het horen… Graag wil ik een woordje uitleg geven waarom ik zo graag en zo veel naar cd’s luister. Ik merk bij mezelf dat ik er gewoon enorm veel behoefte aan heb om de predikingen herhaaldelijk te horen…
Soms luister ik weken aan één stuk naar dezelfde cd, vaak gebeurt dat in de auto. Dan hoor ik wel niet altijd in één keer de hele cd maar herhaling werkt!
Iedere keer weer vallen er mij verschillende dingen op, vaak lijkt het dan of ik het nog nooit eerder had gehoord!
Als ik moeilijk in slaap val, doe ik het ook wel eens. Tot mijn eigen verbazing merk ik dan later dat ik – zelfs als ik in slaap gevallen ben – toch heel veel heb opgenomen van wat er onderwezen is!
Ik heb dit echt nodig om me de boodschap op die manier te kunnen toe-eigenen!
En vaak in dagdagelijkse dingen of crisissituaties komen er dan verschillende gedachten in mijn hoofd van het onderwijs dat ik op die manier ontvangen heb.
Ook in gesprekken met mensen kan ik daar dikwijls iets van delen, soms gaat het over een klein zinnetje of een geestelijk principe dat is blijven hangen maar dat echt een kapstok is geworden in mijn leven.
Ik voel me enorm gezegend dat al die hulpmiddelen er zijn. Als je het mij vraagt is cd’s beluisteren een echte aanrader voor iedereen!”
Boodschappen beluisteren?
U kan elke week de prediking van zondag een hele week beluisteren via onze website: www.godsambassade.be. Op de homepage klikt u bovenaan op “preek van de week” en vervolgens op de startpijl.
Als u onderaan de homepage op het beeld met “media” klikt, kan u audio of videoboodschappen aanklikken. Als u bij de desbetreffende boodschappen bent, kan u de witte balk rechts in beeld op en neer bewegen om alle boodschappen die erop staan te zien.
Dit is allemaal materiaal dat gratis ter beschikking gesteld wordt.
We hebben ook een webshop via dewelke u boodschappen op cd tegen betaling kan bestellen. Hiervoor klikt u bovenaan de homepage op “webwinkel”. Vervolgens klikt u op cd’s of boeken. De cd’s zijn onderverdeeld in een aantal subcategorieën die u opnieuw moet aanklikken om de titels van de cd’s te bekijken. Als u een cd zoekt over een onderwerp dat niet is opgenomen in onze webwinkel, kan u ons steeds mailen via gods.ambassade@skynet.be
De rechterhand des heren doet krachtige daden
DE RECHTERHAND DES HEREN VERHOOGT,
DE RECHTERHAND DES HEREN DOET KRACHTIGE DADEN! IK ZAL NIET STERVEN MAAR LEVEN EN IK ZAL DE DADEN DES HEREN VERTELLEN.
Psalm 118:15-17
Op 22 januari mochten we in onze kerk Raphaël, het zoontje van 1 jaar van Jiska en Jonathan, te midden van zijn familie opdragen aan onze hemelse Papa. Een blijde gebeurtenis en tijdens deze dienst stonden we ook weer stil bij het grote wonder dat onze hemelse Papa deed voor Jiska na de bevalling. De bevalling van hun eerste kind, Chloë, was heel zwaar geweest. Uiteindelijk was zij gehaald met een vacuümpomp en had Chloë na de bevalling een zware bloeding gedaan t.h.v. de schedel waardoor ze twee weken op intensieve zorgen had doorgebracht…
Die eerste bevalling was dus geen goede ervaring geweest maar Jiska en Jonathan geloofden dat het deze keer goed zou gaan en waren er gerust in. Ze vertrokken dus met goede moed naar het ziekenhuis voor de bevalling van hun 2e kindje.
Tijdens de persweeën bleef Raphaël als een sterrenkijkertje telkens terugdraaien. Om die reden en omdat ze het hoofdje van Raphaël niet wilden forceren zoals bij de geboorte van Chloë, werd er uiteindelijk besloten om een spoedkeizersnede te doen. Op vrijdagavond 11 december 2016 om 20.00 uur kwam Raphaël Kedar op de wereld. Zijn naam betekent: God geneest krachtig.
Met Raphaël ging alles goed maar diezelfde avond deed Jiska een zware bloeddrukval. Ergens bloedde Jiska en dus werd ze opnieuw geopereerd om de oorzaak op te sporen maar de gynaecoloog vond niets. Uiteindelijk werd Jiska vijfmaal opnieuw open gesneden, en tijdens één van die operaties werd haar baarmoeder verwijderd maar de oorzaak bleef onvindbaar. Uiteindelijk werden er een heleboel compressen in haar buik gestoken die als het ware één groot drukverband vormden en kreeg Jiska in totaal wel 22 zakjes (dat is elf liter, ongeveer het dubbele van de hoeveelheid bloed die een mens heeft) bloed toegediend. Ze kreeg ook vlak voor één van de operaties een hele dure spuit “superstolling” toegediend, een idee van de vader van Jonathan die ook arts is. Ze was buiten bewustzijn van vrijdagavond tot dinsdag en Jonathan sprak al die tijd leven uit over zijn vrouw, daarbij gesteund door heel wat mensen die mee baden.
De dokter van intensieve zorgen zei tegen hem dat “ze niet konden blijven dweilen met de kraan open” en iedereen in het ziekenhuis was ervan overtuigd dat Jiska het niet zou halen… Achteraf vertelden ze aan een goede vriend van hen die tijdens de eerste dagen Jonathan gesteund had in het ziekenhuis dat “haar man niet door had hoe ernstig de situatie was en dat hij in ontkenning geleefd had”. Jonathan besefte echter heel goed wat er gebeurde maar weigerde dood aan te nemen en bleef, tegen alle omstandigheden en verklaringen in, leven uitspreken over zijn vrouw.
Het eerste wat de gynaecoloog tegen Jiska zei was dat hij blij was haar te zien en dat de gebeden van haar man het verschil hadden gemaakt.
Er is nooit een oorzaak van de bloeding vastgesteld maar Jiska mocht wonderlijk het ziekenhuis verlaten na 10 dagen. Het duurde uiteindelijk nog 6 maanden voor de wonde in haar buik helemaal toegegroeid was maar Jiska leeft en vertelde ons over Gods machtige daden in haar leven!
Met gebed strijden tegen ziekte van Alzheimer
Een Israëlisch-Amerikaanse studie heeft uitgewezen dat regelmatig bidden het risico op het ontwikkelen van de ziekte van Alzheimer met de helft kan verminderen.
De studie, die werd gefinancierd door het National Institute of Health in Washington, DC, toonde aan dat vrouwen, die een significant hoger risico op verschillende vormen van dementie hebben, dit risico door gebeden kunnen verkleinen.
Yakir Neumann, hoofd van de neuro-psychiatrische afdeling van het Herzog ziekenhuis in Jeruzalem, verklaarde dat bij mensen die op een hoger spiritueel niveau leven, een tragere progressie van de ziekte van Alzheimer aantoonbaar was.
De Israëlische organisatie Melabev heeft tien centra voor ongeveer 600 Alzheimer patiënten, voor wie het gebed een dagelijkse routine is.
“Als het gebed gezamenlijk plaatsvindt in een centrum of een religieuze instelling, gebeurt dit gemeenschappelijk, en heeft het ook een sociaal aspect”, aldus Susan Sachs van Melabev. “Het geeft hoop en een nieuw perspectief en helpt veel van deze mensen hun waardigheid te behouden”.
Mijn zegenschriftje
Een tijdje geleden stuurde Dora ons onderstaand getuigenis over haar ervaring met het zegenboekje:
“Ik ben met mijn zegenschriftje gestart begin 2012. Ik had mijn leven aan Jezus gegeven in 2009 en hoewel God mij wonderlijk genas van borstkanker, bleef ik toch regelmatig terugvallen in depressieve gedachten. Ik worstelde daar al zoveel jaren mee. Ann had mij voorgesteld een reeks van gesprekken met haar daarover te starten. De enige voorwaarde die zij mij tijdens ons eerste gesprek stelde, was dat ik iedere dag drie zegeningen zou opschrijven in een schriftje.
Ze vroeg mij het schriftje de volgende keer ook mee te brengen. Ik probeerde haar uit te leggen dat mij dat nooit zou lukken. Zij vroeg mij toen: heb jij geen paar schoenen die je zo goed zitten omdat ze nergens knellen, of een huis om in te wonen, of een warme jas om aan te trekken, of een auto om mee te rijden,…? Dat zijn al meer dan drie voorbeelden om mee te starten…
Ik had geen keuze. Ik heb – zoals misschien ook anderen in de kerk – op een dag voor een wit blad papier zitten suffen wat ik in Godsnaam zou kunnen opschrijven. En ik ben naar ons volgende gesprek met een bang hartje teruggegaan, want het was mij niet zomaar gelukt iedere dag wel degelijk drie dingen op te schrijven die op dat moment ook echt als een zegening aanvoelde voor mij…Ann heeft er mij evenwel nooit nog terug naar gevraagd. Pas veel later ben ik ook echt gaan begrijpen hoe dat komt. Gods liefde en Zijn zegen zijn onvoorwaardelijk. De keuze, de beslissing om te beginnen schrijven en ontvangen lag echter bij mij.
Als ik nu in mijn schriftje terugkijk en de dingen lees die ik zo allemaal in het begin opschreef, zijn het misschien niet meer dan “gewone” dingen in de ogen van iemand anders. Het lijken misschien niet meer dan een reeks dagboekaantekeningen die ik nu evenwel met veel plezier teruglees. Het zijn stuk voor stuk dingen die mij langzaam aan geleerd hebben anders naar het leven te kijken: terug de schoonheid van de wisseling van de seizoenen leren zien, hoe prachtig en wonderlijk een boom in de lente terug gaat bloeien en op een dag weer nieuwe groene blaadjes draagt, hoe hij in de zomer zijn schaduw aan mij geeft, hoe mooi zijn bladeren kleuren in de herfst voor hij ze weer verliest, hoe zalig het daarna aanvoelt om door al die kleurenpracht in het late najaar een boswandeling te maken. Er is zoveel om voor te danken, zoals ook Jezus het ons zo eenvoudig zegt in Mattheüs 6: Let eens op de vogels…kijk eens naar de bloemen!
En neen, ik schrijf nu al een tijd niet meer dagelijks al die kleine dingen neer die het leven de moeite waard maken, maar ik heb mij wel de gewoonte eigen gemaakt dat zeker te doen met alle grote zegeningen en verdere genezing die God mij telkens opnieuw doorheen een jaar geeft. Er zijn zoveel zaken waar ik daarvoor geen oog meer had: de liefde van mijn gezin voor mij, de relatie en liefdevolle zorgen van en voor mijn zus, de relatie met mijn papa, de vele warme vriendschappen die God mij na mijn ziekte gegeven heeft,…
Niet iedereen is altijd op de hoogte van de zegen die hij/zij of iets voor iemand anders betekent en mij geeft het een diepe innerlijke rust dit met mijn hemelse Papa te mogen delen. En zo leert Hij mij misschien ook stilaan zelf een bron van zegen voor een ander te zijn!”
Nooit te oud voor goddelijke genezing
Imelda stuurde ons volgend getuigenis door:
“Mijn vader verblijft sedert enkele jaren in een woonzorgcentrum. In februari had hij een verkoudheid maar hij scheen aan de beterhand. Toch verdween zijn eetlust. Voorheen vond hij het eten altijd lekker en kon hij van alles genieten. Eind februari, op een zaterdag, gingen we bij hem op bezoek.
Hij zag er grauw uit en hij zei dat de verpleging de dokter van wacht had willen bellen maar hij vond dat zelf niet nodig. Hij wachtte liever tot maandag zodat zijn eigen huisdokter kon komen. Wij waren toch ongerust. Zondag zijn we dan teruggegaan en hij zag blauw rond z’n mond. Er werd dan toch maar een dokter van wacht gebeld. Maandagmorgen moest er bloed en een urinestaal genomen worden. Maandagnamiddag kwam zijn huisdokter met de resultaten maar toen bleek reeds dat mijn vader er erg aan toe was. Hij was helemaal verward en gedroeg zich helemaal niet meer normaal. Zelf weet hij hier niets meer van.
Hij werd op spoed opgenomen in het H.Hart ziekenhuis. Daar vertelden ze ons dadelijk dat de situatie zeer ernstig was: een longontsteking, een blaasinfectie en – last but not least – hartfalen. Dit verontrustte de artsen het ergst. Hij verbleef een week op intensieve en was helemaal verward. Hij had allerlei nachtmerries die hij bleef voor waarheid nemen. De dokters verwittigden ons nogmaals dat het er helemaal niet goed uitzag. De overbruggingen die hij 15 jaar eerder had gekregen waren dichtgeslibd en opereren was geen optie meer gezien zijn leeftijd (88 jaar).
Natuurlijk hebben we toen gebeden en onze hemelse Papa gevraagd voor de beste oplossing, maar liefst dat hij toch nog een poosje bij ons zou kunnen blijven in goede conditie. En kijk, na een week mocht hij naar een gewone kamer op de afdeling cardiologie waar hij langzaam herstelde. Na 3 weken ziekenhuis mocht hij terug naar het woonzorgcentrum. Hij werd er met open armen ontvangen want hun was door het ziekenhuis verteld dat de kans groot was dat mijn vader niet meer terug zou komen. In het rapport van het ziekenhuis staat ook: “levensverwachting: kort, comforttherapie is aangewezen”.
Grappig was dat hij de eerste dagen met het personeel beschaafd Nederlands sprak wat daar niet de gewoonte is. Maar hij antwoordde dan dat hij 3 weken in ’t stad was geweest en gewoon was om beschaafd te spreken en dat ze blij mochten zijn dat hij niet naar China was geweest want dan zouden ze hem niet meer verstaan!
Nu, twee maanden later, is mijn vader in prima conditie. Hij geniet terug van zijn eten en een biertje. Hij gaat wandelen, wat hij in jaren niet meer deed en is dankbaar voor elke dag.
Dank U, Vader dat we deze aangename periode nog mogen ontvangen. Hoe lang deze periode zal duren, weten we niet maar we zijn er heel blij mee!”
Gezonde baby dankzij gebed
We kregen begin januari een geboortekaartje uit Nederland met volgende tekst toegevoegd: “Onze dochter is geboren! Minte is haar naam en dat betekent “krachtig” en dat is ze! Ze is gezond en wel. We willen jullie enorm bedanken voor al jullie gebeden.
Het is heel bijzonder dat jullie dat zo hebben gedaan. De hemel juicht tot eer en glorie van onze God. Wat een rijkdom hebben we met elkaar!”
Heel veel liefs van Wijnand, Caroline, Leeuwke en Minte.
Minte is het zusje van Leeuwke, voor wie we met de kerk veel gebeden hebben toen hij een levensbedreigende infectie had en die wonderlijk volledig herstelde!
Na Leeuwke wilde het echtpaar nog graag een tweede kind. De eerste zwangerschap eindigde in een miskraam.
Bij de tweede zwangerschap leek het weer mis te gaan. In Carolines darmen zat een slechte bacterie die ze niet konden bestrijden. Caroline vroeg ons om er mee voor te bidden. Vanaf dat moment heeft Danny haar ook elke maand in de gebedsdoos gestoken … en nu is er een gezonde baby geboren!
Ook Tamara stuurde ons nog een fijn baby-getuigenis:
“Geert z’n schoonzus was zwanger. We zaten aan tafel en iemand vroeg: ‘Hoe is het met de baby?’. Ze begon te wenen en vertelde ons dat de kans heel groot was dat de baby het syndroom van Down had. Een laatste bloedtest moest nog definitief uitsluitsel geven. De uitslag hiervan kreeg ze na drie weken. Ik heb onmiddellijk aan onze Vader gevraagd om de baby gezond te maken en kreeg een diepe geruststelling dat dit ook zou gebeuren. En ja, na drie weken bang afwachten (voor hen) kwam het verdict: alles is O.K. met de baby!!! HOERA! Dank u Vader!!”
Een heel nieuw leven
Hier het verhaal hoe Tamara Jezus leerde kennen en Hij haar leven compleet veranderde. We laten haar zelf vertellen:
Ik ben opgegroeid in een katholiek gezin. Van mijn 10de tot mijn 14de ging ik netjes bijna elke zondag naar de kerk, eigenlijk onder lichte dwang van ons bomma. Ik geloofde in God en heb die jaren ook in de Bijbel gelezen. De kerk vond ik maar niets: koud, kil en onaangenaam om er als kind te moeten zijn.
In de jaren daarna is mijn geloof helemaal naar de achtergrond verdrongen. De kerk was overbodig.
Ergens las ik dat Jezus gezegd had: ‘Split a piece of wood and I’m there. Lift up a stone and you will find Me.’ En zo kabbelde mijn leven verder …
Meer dan 20 jaar later leerde ik Robby kennen. Hij is evangelisch christen en zijn hart is vol van liefde voor de Vader. Ik begreep dit niet goed en wilde weten waar dat vandaan kwam. Zo kwam ik terecht bij Gods Ambassade. Maanden gingen voorbij. Ik was opnieuw in de Bijbel beginnen lezen en ging regelmatig naar de dienst op zondag. Ik wist dat God bestond, maar miste die diepe overtuiging die ik in de dienst zag.
Tot op de nacht van 6 op 7 september 2014… mijn relatie met Robby stond op springen. Door een samenloop van omstandigheden viel mijn wereld uit elkaar en voelde ik enorm veel verdriet. Ik vroeg aan God: ‘Wat moet ik doen?’. Hij antwoordde met één simpel woord: ‘Geloof!’. Met een bedroefd hart ben ik gaan slapen. Die nacht sliep ik heel onrustig. Ik werd wakker van een fel licht. Ik besteedde er eerst geen aandacht aan, ik dacht dat het van buiten kwam. Een tijdje later was er opnieuw dat helder licht. Dit keer voelde ik een krachtige aanwezigheid. Ik durfde mijn ogen niet te openen, maar wist dat ik klaarwakker was. Er vloeide een warmte in me zoals ik nog nooit had ervaren en ik voelde me enorm getroost. Een hele tijd heb ik gedacht dat het een engel was die me kwam troosten. Nu weet ik dat het onze Vader zelf was die me in Zijn armen nam die nacht.
De volgende dag zijn we naar de dienst gegaan, we vierden juist 25 jaar Gods Ambassade. Die dag ben ik doorgekomen op automatische piloot. ’s Avonds vertrok ik bij Robby. We hadden nog een gesprek. Hij zei: ‘Als God zegt: ‘Geloof’, waarom twijfel je dan nog? Twijfel is satans werk!’.
Ik stapte in mijn auto en zei hardop: ‘Satan hé! Awel satan, verdwijn dan maar vlug uit mijn leven, ik wil met u niks te maken hebben!’. Onmiddellijk werd ik gevuld met diezelfde warmte die ik ’s nachts gevoeld had. Mijn wereld veranderde compleet op dat moment. Ik werd vrolijk en zorgeloos. De hele weg naar huis heb ik gezongen. De dag erna liep ik van de parking naar mijn werk en het viel me op dat de wereld rond me precies kleiner was geworden.
Ik vertelde het aan Ann en heb in haar aanwezigheid mijn leven bewust aan Jezus gegeven. Op 9 december 2014 ben ik gedoopt maar het was op die bewuste 7e september dat mijn nieuwe leven begon. Deze datum is voor mij tegelijk de droevigste en de gelukkigste dag uit mijn leven geworden. Die dag in 2002 is mijn vader gestorven ten gevolge van kanker en diezelfde dag in 2014 heeft de Vader mij gevonden.
Mijn hart zingt tegenwoordig nog steeds: ‘No more to roam, I’ve found my home. Halleluja in my heart I’m not alone! Love walks with me. Halleluja in my heart!’ (Niet langer ronddolen, ik heb mijn thuis gevonden! Halleluia, in mijn hart ben ik niet alleen! Liefde wandelt met mij, Halleluia, in mijn hart!)
En Hij heeft gelijk: één simpel woord is voldoende: ‘GELOOF!’
Hoe je goed nieuws kan brengen aan je buren
Ans Timman, één van de Obed-teamleden van Martie Haaijer, momenteel 77 jaar jong, stuurt ons nog geregeld gebedsverzoeken en nieuws uit Nederland. Onlangs kregen we van haar een mailtje binnen dat we – met haar toestemming – heel graag met jullie delen.
“Volgens mij heb ik wel eens verteld over mijn buurjongen die verbrand is en nu ook verlamd en niets meer kan. Ik dacht ook dat ik er gebed voor had gevraagd, maar dat weet ik niet meer zeker.
Voor zijn moeder, Hedwich, had ik al een paar keer mogen bidden. Ze zijn (nog) ongelovig, en dat gebed had mooi resultaat, ze was daarna rustiger!
Nu kwam ze op een middag bij mij aan de deur, gaf mij een roos en had een vraagje. Ik nodigde haar uit om binnen te komen.
Ze had niet veel tijd, maar ze zei: ”de laatste keer dat je met Chris jr. hebt gebeden, zei je dat het fijn zou zijn als wij (z’n ouders) zelf ook tot God gaan bidden, dat Hij ook in ons leven wil komen en het vernieuwen.” Vervolgens zei ze: ”maar ik weet niet hoe ik bidden moet”.
Ik sprak weer over het kruis, hoe lief God ons had en het beste met ons voor heeft. Ik vroeg haar: “ Zou Jezus dan ook in jouw hart mogen komen?”. Daar zei ze meteen JA op! Dat wilde ze!
Ik zei: ”Als je dit oprecht meent en wil en gelooft dat Jezus ook voor jouw zonden stierf, kunnen we er NU voor bidden”. En dat deden we samen. Feest in de hemel!!
Ik heb haar nog niet gesproken hierna, de H. Geest is bezig en blijft er aan werken en ik blijf bidden en danken!!!
Guus (de man van Ans, die al bij de Vader is) en ik hadden, toen we nog in Hoorn woonden, gebeden nadat we het evangelie hadden verteld: ”Heer, laat de mensen ZELF aan onze deur komen en vragen stellen”. En dat is daar twee keer gebeurd: een buurvrouw die al gelovig was, kwam ons vragen hoe ze de H. Geest kon ontvangen. Een andere buurvrouw kwam vol angst naar ons toe, ze was eerst naar andere mensen geweest. Die hadden gezegd: ”dan moet je naar Guus en Ans gaan”. Wij mochten haar naar de Heer leiden en bevrijden. Ze had aan occulte dingen gedaan. We woonden in een rijtje van 7 huizen, in elk huis is er iemand tot geloof gekomen en huizen werden gereinigd, spullen in onze tuin verbrand, machtige dingen maakten we mee voor de GLORIE VAN GOD!!!
En nu gebeurde dat dus weer: ze kwam aan de deur om te vragen HOE ze kon bidden … is dat niet prachtig?
Als er maar een ‘klein kiertje’ openheid is, vertel ik over Gods liefde, ook in de buurt waar ik nu woon. Het zijn vaak de kleine dingen die opvallen, zoals vuilnisbakken die geleegd zijn terug zetten.
Een oude buurman (85) die NIETS met God en geloof te maken wilde hebben, sprak mij een keer aan: ”Waarom doet u dat, die bakken terug zetten?”
Ik antwoordde: ”Ach ik heb alle tijd, ik moet in beweging blijven en vind het gewoon leuk om te doen”.
Toen zei hij: ” Maar u brengt het geloof wel in praktijk, u bent een voorbeeld in deze buurt!”. Zo’n kleine gebeurtenis die opviel!
En zo kreeg ik een heel positief gesprek met deze buurman, en vertelde hem nogmaals over Gods liefde voor hem waar hij nu milder op reageerde! Hij is pas overleden, dan ben ik zo blij dat ik dit nog verteld heb.
Ik weet dat alles genade van God is, we moeten gewoon de talenten gebruiken die we gekregen hebben. En het is ook een opdracht!”
Gehoorzaamheid aan God brengt onverwachte zegen
Een tijdje geleden legde God Arno op het hart om een storting te doen voor een christelijk project. Arno gehoorzaamde en stapte naar de bank om deze verrichting te maken. Daar werd hij aangesproken door zijn dochter die hij al 3,5 jaar niet meer gezien had.
Zij was vertrokken naar Brazilië, had daar al die tijd gewoond en gewerkt en was nu terug in België. Arno had gedurende die periode amper contact met haar gehad. Hij wist dat ze ondertussen terug in België was maar had nog niks van haar gehoord. Ze dronken samen iets op een terrasje en hadden een fijn gesprek … een onverwachte mooie zegen voor Arno!
Gebed verandert je hele leven
Liesbeth vertelt ons zelf haar verhaal:
“ Naar aanleiding van het boek “Leven als een Koningskind” besloten Pascale en ik om meer te bidden. Zo wilden we ook leven: met wonderen en tekenen die ons volgen en de Heilige Geest die ons oplossingen, gebedspunten, … openbaart. Met veel moed, enthousiasme en verwachtingen begonnen we eind juni 2014 elke dag samen te bidden.
De resultaten hiervan hadden we ons niet kunnen voorstellen maar geen van ons beiden wil nog terug naar de tijd vóór het bidden!
Het is tot nu toe een geweldige ervaring geweest en een aanrader van jewelste. We laten jullie meegenieten van enkele gebedsverhoringen, veranderingen, maar ook aanvallen.
We zullen met de aanval beginnen. Ik denk dat dit een belangrijk begin is. Toen we startten met bidden, wisten we heel goed dat dit niet in het plan van satan paste en dat we ons mochten verwachten aan aanval. Dat deze zo snel op ons pad zou komen, hadden we niet verwacht. We waren nog maar een 3-tal weken aan het bidden en de aanval begon. Jinto, mijn hond, werd van de ene op de andere dag heel slecht. We konden zijn leven nog wat rekken, maar dat was niet wat ik wou omdat hij enorm veel pijn had. Dus met steun van het team, mijn ouders, Pascale en Robin kozen we om hem te laten inslapen, aangezien hij enorme pijn had. Hij was al 3 keer door gebed er terug doorgekomen en had zo 5 jaar langer kunnen leven maar deze keer was het tijd om afscheid te nemen.
Een week later werden zowel Pascale als ik door omstandigheden onderuit gehaald. Ik was boos, om niet te zeggen razend en Pascale één hoopje verdriet. We spraken af om samen te zitten maar bidden gingen we niet doen. Vader had echter een ander plan. Ik zie ons nog altijd zitten: Pascale verslagen en ik boos mijn gedachten verwoorden aan Papa, opkomend voor mezelf en Pascale. En in mijn hele betoog veranderden plots mijn gedachten en zei ik tegen Pascale:
“Nee, we gaan ons niet gewonnen geven. We gaan bidden, want anders geven we toe aan de duivel.” En als we nu terugkijken, geloven we dat dit een enorme doorbraak is geweest in ons leven. Papa vertelde ons direct dat we meer zouden krijgen dan we vroegen. En hoe Hij dit deed. Een paar dagen na dit voorval gingen we samen eten. Eerst was er geen plaats, een seconde later ging het wel maar tot een bepaald uur. Dat uur is nooit gekomen want we zijn veel langer blijven zitten. Maar dat was nog niet alles. We namen nog een dessertje. Drie bollen ijs vond Pascale veel te veel, dus vroeg ze er 2 maar kreeg er 4 voor de prijs van 2! Dit zagen we echt als Gods hand. We wisten dat we meer zouden krijgen dan we vroegen. En dit gebeurt nu al meer dan een jaar.
Toen hebben we ervoor gekozen om te loven, te bidden en te prijzen ten allen tijde.
En dan nu op naar wonderen, gebedsverhoringen, veranderingen, …
We hebben gebeden voor bekeringen en kregen er al twee. Kristina, een collega van mij, heeft haar leven aan Jezus gegeven op één van onze vrouwenontbijten. Michèle, een vriendin van Pascale, gaf ook vrij snel na de start van ons bidden haar leven aan Jezus. En we geloven dat er nog zullen volgen!
Vorig jaar gingen Justien en Victor, de kinderen van Pascale, graag naar Equiblues in Frankrijk. De plannen waren gemaakt toen hun chauffeur zijn teen brak. Teleurstelling, ongelukkig zijn, … dus baden we voor spoedig herstel. Wat denk je? Ze konden vertrekken zoals afgesproken. Ook dit jaar dreigde Equiblues weer in het water te vallen. Dus gingen Pascale en ik weer aan de slag samen met Justien. En weer heeft Papa een oplossing gebracht. Het bouwt niet alleen ons vertrouwen op, maar ook dat van de kinderen. God is zo prachtig aan het werk.
Nu we het toch over de kinderen hebben. Justien, die 18 is geworden, wou zo snel mogelijk een rijbewijs. Dit werd dan ook een gebedspunt, net zoals slagen voor haar examens. Ook hier beantwoordde God onze gebeden. Justien en Victor behaalden prachtige resultaten op school. En Justien was de eerste keer al geslaagd voor haar rijexamen.
We merken ook dat mensen in onze omgeving vaak hun problemen tegen ons vertellen omdat ze weten dat we bidden.
Zo vertelde een vrouw die op consultatie kwam bij de artsen waar Pascale werkt over haar problemen aan Pascale. Het feit dat ze geen werk had was één van de grote oorzaken van de andere problemen. Voor we beginnen met bidden hebben Pascale en ik altijd een gezellige babbel en zo ontstaan er heel vaak gebedspunten. Ook dit werd door zo’n babbel een gebedspunt. Enkele maanden geleden kwam de man van deze vrouw langs op het werk van Pascale en bedankte haar. Zijn vrouw had werk en het gaat er veel beter. Fantastisch toch als God je laat weten dat bidden echt wel werkt.
Een ander getuigenis: één van de artsen heeft een gezwel. Ook zij heeft dit aan Pascale verteld. Pascale zei haar dat ze ervoor bad. De laatste controle kreeg ze verrassend nieuws: het gezwel was niet meer gegroeid. Wacht maar tot Vader helemaal klaar is!
Ook hebben we gebeden en bidden we nog steeds voor meer energie voor minder geld. Zo zijn we nu bijna een jaar aan het bidden voor de diesel en de benzine. En zoals jullie allemaal wel weten is de diesel en benzine aanzienlijk gedaald in prijs. Nu bidden voor de prijs van de elektriciteit!
We zegenen de regering, Israël en bidden voor ons land.
Ook in ons eigen leven zien we heel wat doorbraak en verandering.
Ons Godsvertrouwen is enorm toegenomen. We prijzen en bidden ten allen tijde. We zijn minder vlug bezorgd. We zijn gegroeid in relatie, zowel met elkaar als met Vader God. Wat we twee jaar geleden nooit zouden samen doen, doen we nu wel. We vertrouwen elkaar, bouwen elkaar weer op, bemoedigen elkaar en beleven heel wat plezier samen. Als er weer een “probleem” is zeggen we “Halleluja, prijs de Heer! Nu kunnen we weer zien hoe Papa dit gaat oplossen.” En op slag zien de omstandigheden er dan anders uit. Het is zo bevrijdend, zo heerlijk om steeds meer en meer in die vrijheid te komen!
We bidden ook vaak in tongen en zingen samen.
Ons leven is zo veranderd. Ons hart is gericht op Jezus. We kijken uit naar wat Vader nog allemaal gaat doen en bidden dat Hij zijn plan voor ons leven openbaart en dat we hierin mogen wandelen.
Het is gewoon heerlijk zo te leven, in die vrijheid. “Zoek eerst Gods Koninkrijk en al de rest zal je gegeven worden”. En wat een cadeaus, beter dan we zelf kunnen bedenken: leven in vrede, vreugde, liefde, …
We blijven doorgaan. We gingen voor een jaar, dat konden we wel af. We bidden misschien niet meer dagelijks samen, maar toch wel gemiddeld 3 à 4 keer per week. We schrijven onze punten op en spreken af dat als we niet samen kunnen bidden, we er apart in tongen voor bidden die dag. Soms bellen we elkaar op, lezen de punten, brengen ze voor Gods troon en bidden dan ieder op zijn eigen plek in tongen verder.
We kunnen niet meer zonder en gaan nog even door, liefst ons hele leven lang.
En de grootste verandering op dit moment zijn wij zelf: op naar meer van Gods Geest!
Vaders liefde werd tastbaar in haar leven
Categorie: Leven
We laten Mineke uit Apeldoorn zelf aan het woord:
“Ik ben geboren in 1940. In mei brak de oorlog uit. Mijn moeder was toen een paar maanden zwanger van mij. Ze had al vier kinderen en was erg bang. We moesten direct het huis uit, want dat werd gevorderd door de Duitsers. In die angstige tijd ben ik geboren.
Waarschijnlijk heb ik daardoor altijd angst gehad en heb dat soms nog. Het probleem werd nog versterkt doordat ik werd geboren met klompvoetjes en een kippenborstje. Na de oorlog is er veel aan mij ‘gesleuteld’. Ik ben diverse keren geopereerd. Als kind werd ik altijd afgewezen: vriendinnetjes wilden niet met mij spelen want ik kon niet rennen.
Thuis werd er niet over mijn problemen gepraat, dus moest ik het alleen verwerken. God was niet levend voor ons. Hij was er wel maar vormde eerder een bedreiging als je niet deed, wat er van je verwacht werd, dan dat Hij je zou kunnen helpen en zegenen. We gingen wel tweemaal per zondag naar de kerk en baden aan tafel.
Mijn ouders vonden dat ik kleuterleidster moest worden, want dat zou niet zo zwaar zijn. Ze wisten niet dat dit beroep juist erg zwaar is voor iemand met pinlijke voeten. Na een paar jaar heb ik in mijn wanhoop tot God geroepen: “Geeft u mij een man, dan kan ik van school af en zal ik u altijd dienen.” God verhoorde mij en zo kreeg ik Dick. Zijn ouders probeerden ons uit elkaar te krijgen want zo’n scharminkel was een smet op hun bestaan.
In 1977 kwam ik tot bekering – op zich een heel verhaal. Wat was ik blij! Ik vroeg Jezus in mijn hart en er gebeurden allemaal mooie dingen. Maar doordat er lasten op mij gelegd werden en dingen van mij gevraagd werden die ik niet kon of durfde, kwam ik langzaam in een kramp terecht en probeerde zelf heilig te gaan leven. Daardoor kreeg ik enorme angst voor God: ik kon nooit aan de eisen voldoen. Mijn aanvankelijke vreugde verdween en in de plaats kwam er spanning : ik moest God behagen. Dat werd mijn leven. Ik voelde me altijd schuldig want ik deed eigenlijk alleen mijn eigen zin.
Toch zag ik heel veel dingen die God deed in of met mij. Hij genas mij bijvoorbeeld van psoriasis en we mochten bidden voor mensen die ziek waren en de Heer genas. Diep in me zat er altijd die angst dat God mij zou afwijzen omdat ook mensen mij afwezen.
Tijdens de conferentieweek op de Siloam voelde ik liefde en durfde ik te ontspannen en me open te stellen. Ik genoot van de studies en de getuigenissen. Vooral in het verhaal van Nadine herkende ik veel van mijzelf. Toen er een uitnodiging kwam voor genezingsgebed, durfde ik voor mezelf te erkennen dat het probleem van mijn voeten wel belangrijk was, maar dat mijn echte probleem dieper zat. Na de knuffel van Nadine en het gebed ervoer ik een diepe vrede en besefte ik pas echt dat God mij gewild had voordat ik was geboren. Dat gaf me echte blijdschap en mijn angst voor God is nu aan het verdwijnen. Dit was een krachtige openbaring! Ik durf nu te geloven dat God ook de rest zal genezen. Met mijn verstand wist ik al veel, maar nu zakte het ook naar mijn hart. Ik ben daar erg blij om en durf me daar nu helemaal aan over te geven. Hij zal het maken!
In de week na de boottocht hebben we nog vaak nagepraat over de verschillende bijbelstudies. We begrepen heel goed wat Hugo ons vertelde: de Vader heeft ons oprecht lief. Vaak vergeten we al Zijn weldaden. Waarom eigenlijk? Psalm 103 waarschuwt ons daar ook al voor, dus maak een ‘zegeningenboekske’ en schrijf al je zegeningen op! Als het dan een keer slecht met je gaat, heb je jouw eigen basis gelegd om God weer te ontdekken. Ann heeft ons laten zien dat de duivel erop uit is om ons een klein geloof aan te praten. Zo’n klein geloof zou niet groot genoeg zijn om een wonder van God te ontvangen. Nadine heeft ons laten kijken in haar hart en in haar jeugd en stelde zich heel kwetsbaar op door haar eigen problemen te vertellen. Inger heeft door de keuze van de liederen die we zongen en door haar begeleiding iedere keer een open atmosfeer gecreëerd. Het lied “On the day you were born, I danced over you” is veel voor me gaan betekenen. De teamleden stonden open voor onbevangen contact en gesprek met iedereen die daar behoefte aan had. Vergeet dan niet de heerlijke momenten tussen de studies door, aan tafel en ’s avonds. Dit was echt een fantastische week met een fantastisch team en een heerlijk onderwerp: God geneest ons in Zijn liefde.”
God herstelt relaties
Categorie: Leven
Vorig jaar gingen de ouders van Carine uit elkaar nadat ze jaren naast elkaar geleefd hadden. Zoals voor velen was voor hen ook het leven niet makkelijk geweest. Al die omstandigheden hadden hun relatie langzaam maar zeker stuk gemaakt. Na de zoveelste conflictsituatie nam haar vader het besluit apart te gaan wonen. Dit gebeurde niet meteen maar toen op een bepaald moment de druppel kwam die de emmer deed overlopen, ging haar moeder thuis weg en kwam ze totaal onverwacht bij Patrick en Carine wonen.
Ze verbleef er twee maanden. Haar ouders namen de zaken zeer ernstig. Er werden advocaten aangesteld en er ontstond een heel pijnlijke situatie. Allerlei verwijten werden continu heen en weer geslingerd. Dat alles was uiteraard ook erg voelbaar bij Carine en Patrick thuis. Zij hadden jaren geleden Jezus leren kennen en hun leven was daardoor drastisch veranderd.
Carine en Patrick hadden al een hele tijd de gewoonte ’s avonds samen te bidden. Zo baden ze ook al een hele tijd samen voor de relatie van Carines ouders. Desondanks bleek de situatie helemaal niet te verbeteren, integendeel. Gelukkig hadden Carine en Patrick al geleerd niet op te geven wanneer de resultaten niet zo dadelijk zichtbaar zijn. Josée, die Patrick en Carine met het evangelie in contact gebracht had, bad ook mee voor de ouders van Carine en moedigde hen aan niet te verslappen in gebed. De moeder van Carine kreeg tijdelijk een O.C.M.W. huisje toegewezen. Nadat Carines vader zou verhuizen naar een huis dat zij verhuurden, zou Carines moeder terug naar hun oorspronkelijke woning gaan.
Ze betrok deze woning nadat er flink in gewerkt was om ze op te frissen en Carines vader ging in hun huurhuis wonen. Om de twee weken poetste Carine bij haar vader en merkte ze hoeveel verdriet er in hem zat. Het besef van verloren jaren maakte hem erg zwaarmoedig. Carine kreeg zo de kans haar vader te troosten, te knuffelen en te bemoedigen, maar ook te corrigeren. Dit alles deed ze vanuit haar relatie met Jezus.
Intussen werd er door heel wat mensen gewoon verder gebeden voor een keer in hun situatie. De vruchten van dit gebed zijn hoe langer hoe duidelijker. Carine en haar vader brachten een bezoek aan haar moeder en dat verliep erg gezegend. Haar vader en moeder kwamen beiden naar een communiefeest in de familie en ze gingen bewust naast elkaar zitten. Een tijdje geleden kreeg Carines moeder een bloempot van haar vader. De mevrouw in de winkel vroeg of er een kaartje aan moest. Haar vader vond dit niet nodig en zei dat hij de pot zelf zou gaan afgeven. Dit deed hij ook, met een kus erbij. Hij ging ondertussen ook al een keer naar de koers kijken in hun gemeenschappelijke huis. En Carine en Patrick bidden verder en verwachten nog veel meer…
Bekering na jaren van gebed
Categorie: Leven
Sabine is de dochter van de stiefvader van Inger. Toen die trouwde met de moeder van Inger kwam Sabine bij hen wonen. Inger en Sabine zaten ook samen een paar jaar op internaat. Tijdens haar verpleegopleiding gaf Inger haar leven aan Jezus. In die tijd nam Inger Sabine een paar keer mee naar de dienst. Sabine was wel aangesproken door wat ze allemaal hoorde en zag maar werd ook erg getrokken door de wereld.
Op jonge leeftijd trok ze alleen de wereld in en ging als au-pair meisje naar Engeland. Inger bleef voor haar bidden en in het begin ook met haar corresponderen. Sabine trouwde en bleef in Engeland wonen. Hugo en Inger gingen een paar keer bij haar op bezoek en bleven vertellen van wat Jezus in hun leven deed. Ondertussen scheidde en hertrouwde Sabine. Ze woont nu met haar man en dochter in Schotland. Tijdens een familiefeest in België was het Inger al opgevallen dat Sabine een kruis droeg. Aangezien dat nu weer in de mode is, had Inger verder niks gevraagd. Met Ingers verjaardag stuurde Sabine echter opnieuw een kruisje. Tijdens een telefoon- gesprek een tijdje geleden kwamen Hugo en Inger te weten dat Sabine ondertussen een bewuste keuze voor Jezus gemaakt heeft. Ze is actief lid van een kerk in Schotland en leidt daar onder andere mee het kinderwerk. Toen het hele bekeringsverhaal uiteindelijk boven water kwam, vertelde Sabine heel gewoon dat haar keuze gekomen is door het voorbeeld van Hugo en Inger. Het aanhoudende gebed van een rechtvaardige vermag veel…
Vergeving .... een oplossing voor problemen
Categorie: Leven
Een tijdje geleden was Hannah op een jeugdbijeenkomst van Gods Ambassade. Er was een gastspreker uit Nederland en de tijd samen was enorm gezegend. Zaterdagavond werd besproken dat je hart soms belemmerd wordt om zich volledig op God te richten. Deze belemmeringen kunnen vele oorzaken hebben. Een van de vernoemde oorzaken waren gevoelens die je tegen bepaalde personen hebt doordat ze je diep gekwetst hebben. Soms gaat dit zo diep dat je het geheel probeert te verdringen.
Op het einde van de avond werden de mensen die zich aangesproken voelden, uitgenodigd om voor zich te laten bidden en zo tot een oplossing van dat probleem te komen.
Hannah voelde zich niet direct aangesproken. Ze vroeg toch aan God of er in haar leven zo iemand was en werd dadelijk bepaald bij de vriend van haar zus. Die had haar tijdens de zomervakantie enorm gekwetst. Hannah zou die vakantie samen met haar twee zussen zonder ouders op reis gaan. Die vriend was helemaal niet blij met dat project. Hij dacht dat de zussen enkel van plan waren jongens te versieren, te drinken en uit te gaan tot in de vroege uurtjes. Hannah had het hem enorm kwalijk genomen dat hij zo over haar dacht. Hij had hiervoor al zijn excuses aangeboden maar Hannah had die eigenlijk nooit geaccepteerd. Telkens Hannah de vriend van haar zus ontmoette, hing er spanning in de lucht. Een gesprek tussen hen beide was dan ook uitgesloten. Telkens kwam die pijnlijke herinnering boven. Dit bevorderde uiteraard ook de relatie tussen de twee zussen helemaal niet.
Toen Hannah zich die avond hiervan bewust werd, gaf ze haar zus een knuffel en vertelde waar ze bij bepaald werd. Haar zus vroeg wat ze nu van plan was te doen. Hannah zei dat ze bereid was die vriend te vergeven. Het was voor hen beiden een erg emotioneel moment. Hannah liet voor zich bidden en voelde zich erg opgelucht. Enkele weken later kwam die vriend op bezoek. Hannah vertelde hem het hele voorval en ze sloten vrede. Op dat moment viel er een hele last van haar schouders af. Ze ervoer dit als een enorme bevrijding. Als ze hem nu ontmoet, is het contact ongedwongen en de spanning verdwenen. Hannah vindt dit echt wonderlijk…
Opgewekt uit de dood
Opwekking uit de dood… gehoord uit eerste hand van de cardioloog !
Jezus geeft ons in het evangelie niet enkel de opdracht de zieken te genezen maar ook de doden op te wekken…Velen geloven niet in het genezen van zieken door gebed, laat staan in de opwekking van doden. En toch gebeurt het ook nog vandaag!
Op 15 en 16 mei waren we als team aanwezig op een conferentie van christen artsen in Noorwegen op uitnodiging van WCDN: World Christian Doctors Network. Deze organisatie heeft als doel christen artsen samen te brengen voor het bespreken van casussen van goddelijke genezing. Met deze wetenschappelijke casussen willen ze dan ook de medische wereld zwart op wit laten zien dat er nog steeds wonderen gebeuren. Eén van de aanwezige artsen was Dr. Chauncey Crandall, cardioloog uit Miami, Florida. Hij bidt met elke patiënt die bij hem op consultatie komt…van een gezegende consultatie gesproken…Vorig jaar maakte hij iets heel bijzonders mee.
Een man van vooraan in de 50 voelde zich op een vrijdagavond niet goed en reed zelf naar het ziekenhuis waar Dr. Crandall werkt. Daar aangekomen stuikte hij aan de balie ineen: massief hartinfarct met hartstilstand. Hij werd onmiddellijk gereanimeerd. Gedurende 40 minuten probeerde een uiterst professioneel team hem terug op gang te brengen…alles was echter tevergeefs. Dr. Crandall werd er uiteindelijk bijgeroepen en kon alleen de dood vaststellen. De man was al helemaal blauw.
Iedereen verliet de interventiekamer. Er bleef enkel één verpleegkundige achter om de man klaar te maken voor het mortuarium. Toen dokter Crandall de kamer wou verlaten, hoorde hij de stille stem van de Heilige Geest tot hem zeggen dat hij terug moest gaan en voor die man moest bidden. Even aarzelde hij maar hij ging toch terug. Staande bij het lijk zei hij dat hij niet wist wat hij moest bidden. Toen hoorde hij zichzelf zeggen: “ Vader, als deze man niet gered is, wilt U hem dan terug brengen. “ Dr. Crandall gaf vervolgens de opdracht nog één keer te defibrilleren. Na protest werd dit, op aandrang van dr. Crandall, toch gedaan. De man had meteen een normaal hartritme ( wat in het geval van een zwaar infarct eigenlijk nooit voorkomt! ), begon te ademen en kreeg terug een normale kleur.
Hij werd op intensieve gelegd en op maandagochtend zocht Dr. Crandall hem op.
Hij vroeg hem waar hij was na z’n sterven. De man vertelde dat hij in een zwarte kamer zat waar niemand bij hem kon komen en dat hij later in doeken werd gedraaid en bij het vuilnis werd gesmeten. Dr. Crandall vertelde hem van Jezus en de man gaf zijn hart onmiddellijk aan Jezus. Het nieuws kwam in Amerika uitgebreid op T.V.
Het bijzondere aan dit verhaal is dat de weg die Dr. Crandall aflegde ook niet steeds over rozen liep. In 2000 kreeg zijn zoon van 11 jaar leukemie. Een paar jaar bad hij voor zijn genezing en de jongen werd duidelijk beter tot hij een sarcoom ( zeer kwaadaardige tumor ) ontwikkelde en overleed. Aan zijn sterfbed besloot Dr. Crandall toch vast te houden aan het woord van God en te blijven bidden voor genezing. Hij bad ook twee uur voor de opwekking van zijn zoon maar er gebeurde niets. Ondanks dit groot persoonlijk verlies bleef hij bidden voor zijn patiënten en ziet hij nu heel wat genezing én zelfs een opwekking uit de dood!
P.S. In Lakeland, Florida, waar momenteel sprake is van een echte “ opwekking “ met heel wat tekenen en wonderen zijn de laatste maanden al 9 mensen opgewekt uit de dood! Dit vernamen we van vrienden uit Pasadena die Todd Bentley zelf hoorden getuigen.
Eén van hen is een meisje van 3 jaar! Ze stierf in het ziekenhuis op een maandagavond om 21.00 uur. Haar ouders gaven toestemming voor orgaantransplantatie maar die werd uitgesteld tot woensdagochtend. Toen een verpleegkundige haar klaarmaakte voor het verwijderen van de organen begon ze plots te hoesten en niezen…ze was opgewekt uit de dood en volkomen genezen zonder dat er iemand bij haar stond te bidden. Kinderen op haar school hadden voor haar gebeden!
